• Nelleke Stegeman

Kwetsbaarheid en de menselijke maat


Kwetsbaarheid; een woord wat te pas en te onpas gebruikt wordt in deze tijd. Wie zijn kwetsbaar? Wat is kwetsbaarheid? En is dat door het RIVM bepaald? Of Facebook? Ik weet het niet.


De buurvrouw die schuin achter ons woont en op leeftijd is wil niet tot deze groep behoren en terecht. Ze wil ook -zo goed en zo kwaad als het gaat- met de rollator haar boodschappen blijven doen en zoveel mogelijk onafhankelijk blijven. Ze vindt het vervelend al die aandacht voor haar

zogenaamde kwetsbaarheid; mensen die ongevraagd aanbellen of ze iets voor haar kunnen betekenen of goedbedoelde acties. Gelukkig woont ze nog zelfstandig.


Mijn moeder is 92 jaar en zit in een verzorgingstehuis, gevangen op haar kamer en geen bezoek. We hebben als familie zoveel mogelijk contact met haar; zwaaien vanaf de parkeerplaats, spandoeken, post sturen, bellen en sinds kort ook beeldbellen. Een beetje chaos en leven brengen. Het verplegend personeel doet zoals altijd hun opperste best om waar mogelijk extra aandacht te geven.


Het helpt maar ze maakt niets meer mee zegt ze en mist het bezoek; eenzaamheid gluurt om de hoek en stapt regelmatig de drempel over bij haar. Geen gezelschap waar je op zit te wachten. En ik hoor en zie haar hard achteruit gaan door de telefoon. Het doet mij zeer en het is verdrietig: deze situatie maakt haar kwetsbaar en in de war; ze voelt zich onveilig. Geen controle meer, op geen enkel vlak.


Mijn moeder vindt liever de dood in haar bed na een dag bezoek dan naar bed na een dag zonder perspectief, doel en wel onduidelijkheid, opsluiting en geen bezoek. Het is voor haar overleven zonder regie.


Bezoek en contact is en was voor haar meegenieten met de verhalen die verteld worden, fysiek contact, veiligheid en het gevoel hebben dat je er nog toe doet en mee kan denken.

Ik heb mij altijd wel enigszins kwetsbaar gevoeld en dat is niet meer of minder geworden door het Coronavirus. Kwetsbaarheid betekent voor mij open staan en zijn, ontvankelijk zijn voor invloeden van buitenaf en je realiseren dat iedereen dus ook ik doodga of dood kan gaan.


Iets wat bij het leven hoort en niet altijd bepaald wordt door leeftijd of obesitas. Op tv zien we wat een gruwel het is als je door deze ziekte op de IC belandt. Het staat veraf van hoe ik afscheid van het leven zou willen nemen. De menselijke maat ontbreekt.


De vogels, ik zie en hoor er steeds meer; een kakofonie van geluiden. Alsof ze vergaderen over wat er met ons moet gebeuren, horen wij nog bij de natuur of zijn we verworden tot een soort economisch product?


Tijdens het hardlopen vandaag zag ik in het Sterrenbos een egeltje liggen -dood- beschut tussen de bladeren, van het pad af. Kwetsbaar, half opgerold op haar zij en veilig.

Jongify

Nelleke Stegeman

Groningen

06 - 129 408 36

info@nellekestegeman.nl